ကိုယ္႔အလွည္႕ မတိုင္မွီ
ျကားဘူးတဲ႕စကားတခြန္း..သံေ၀ဂ ယူဘို႕အတြက္လို႕နားလည္ပါတယ္..။
( မသာတစ္ေခါက္..ေက်ာင္းဆယ္ေခါက္)လို႕...လူျကီးသူမမ်ားေျပာေနက် စကားတစ္ခြန္းျဖစ္ပါတယ္။ နာေရးတစ္ခု ကို.လိုက္ပို႕လိုက္ရင္..နာေရးရွင္ရဲ႔မိသားစုမ်ားခံစားေနရတဲ႕ပရိေဒ၀၊ေသာက၊ဗ်ာပါဒ..ေတြကို
ျကည္႔ျပီး လူ႕ ဘ၀ရဲ႔ဆင္းရဲျခင္းအစစ္အမွန္တရားေတြကို.တေျဖးေျဖးနားလည္လာျပီး
သေဘာေပါက္လာပါတယ္..။
ဘုန္းျကီးေက်ာင္းကို (၁ ၀) ေခါက္ေရာက္လို႕ ဘ၀ရဲ႔ဆင္းရဲျခင္းေတြကို ထဲထဲ၀င္၀င္သိခ်င္မွသိနိုင္လိမ္႕မယ္ျဖစ္ေသာ္လဲ၊ အသုဘ(၁)ေခါက္ေလာက္လိုက္ပို႕လိုက္ရင္ေသသူရဲ႕ရုပ္ဆင္းပံုကိုျကည္႔၍ဘဲျဖစ္ျဖစ္၊ က်န္ရစ္သူေတြရဲ႔ေသာက၊ပရိေဒ၀၊ဗ်ာပါဒနဲ႕ ပူေဆြးျခင္းေတြကိုျကည္႔၍ဘဲျဖစ္ျဖစ္..နွလံုးစိတ္၀မ္းနွံဴ းခိ် လွပါတယ္။ ဘ၀မွာ ေပ်ာ္စရာဆိုတာဘာမွလဲမတည္ျမဲ..တကယ္မရွိလို႕မတည္ျမဲတာဘဲရယ္လို႕အသိစိတ္ကိုျဖစ္ေစ
တဲ႕အတြက္ ကိုယ္လဲဒီလိုဘဲျကံုရမွာ မလြဲဧကန္ျဖစ္ပါလားဆိုတဲ႕သံေ၀ဂတရားရေစတဲ႕အတြက္
( မသာတစ္ေခါက္..ေက်ာင္းဆယ္ေခါက္)လို႕...လူျကီးသူမမ်ားေျပာေနက် စကားျဖစ္တည္လာျခင္းဘဲ
ျဖစ္ပါလိမ္႕မယ္.။
ဒီေနရာမွာ ကိုယ္သြားပို႕ဘူးတဲ႕အသုဘတစ္ခုနဲ႕ပတ္သက္လို႕ေရးခ်င္စိတ္ျဖစ္လာပါတယ္။
က်မတို႕ငယ္စဥ္က အိမ္၀န္းက်င္မွာ နာေရးတစ္ခုျဖစ္ရင္..ကိုယ္႕အိမ္ကသီခ်င္းနားေထာင္ဘို႕ဆိုတာေ၀းလို႕၊
ရုပ္ျမင္သံျကားျကည္႔ဘို႕ဆိုတာလဲမစဥ္းစားေလနဲ႕၊ရီတာေတာင္အသံမထြက္ရဘူးလို႕မိဖကဆံုးမခဲ႔ပါတယ္။
အသုဘအိမ္မွာလဲ တိတ္ဆိတ္ျပီးေဖးမစကားေတြနဲ႕အားေပးစကားသာေျပာျပီးမ်က္နွာကိုလဲ ဘာမွမလိမ္းျခယ္ဘဲ...ကိုယ္ခ်င္းစာနာစိတ္နဲ႕သြားေရာက္ျကရပါတယ္။ဒါဟာ လူမူေရးအရစာနာျခင္းနဲ႕နားလည္ေပးျခင္းပါဘဲ..။
စကားျပန္ဆက္ရရင္ ..နာေရးတစ္ခုသြားခဲ႔စဥ္က ဆက္ေျပာရပါမယ္..။ လူစုလူေ၀းနဲ႕ရွိေနတာရယ္..ယပ္ေတာင္ေလးတျဖတ္ျဖတ္ခပ္ေနတာရယ္ေျကာင္႕သာလ်င္....နာေရးအိမ္လို႕သိလိုက္ရတာပါ..။
ဘာေျကာင္႕လဲဆိုေတာ႕ နာေရးလာေမးတဲ႕သူေတြက ရီကာေမာကာနဲ႕..တခ်ိဴ ႕ဆိုရင္ အသံေတာင္ထြက္ရီလိုက္ပါေသးတယ္..။ဘယ္ရုပ္ရွင္မင္းသားကဘယ္လို .ဘယ္သူႈသမီးက အငယ္အေနွာင္းေလ..သားကလဲ..ဘာမွန္းမသိတဲ႕ေယာင္ခ်ာခ်ာ..စသည္ျဖင္႕.ပိုဆိုးတာက..မ်က္နွာကိုအလွျပင္ထားျကတာပါဘဲ..။.
နာေရးအိမ္နဲ႕မအပ္စပ္တဲ႕စကားေတြကို ေျပာေနျကတာ..ျကားခဲ႔ရေတာ႕...စိတ္မွာ.အဆင္မေျပဘူးလို႕ေျပာခ်င္ပါတယ္..။
တကယ္ေတာ႕မိမိကိုယ္တိုင္ ဒီခရီးဒီလမ္းကို အေနွးနဲ႕အျမန္ သြားျကရမယ္..မေသခင္ဘာေတြလုပ္ေဆာင္သင္႕လဲ..က်န္ရစ္သူမိသားစုတိုင္းရဲ႔ခံစားခ်က္ေတြကိုနားလည္စာနာေပးမယ္
အနိစၥ၊ဒုကၡ၊အနတၱ လကၡဏာျကီးသံုးပါးကို၊ ဆင္ျခင္ျပီးေနျကဘို႔အတြက္ ( မသာတစ္ေခါက္..ေက်ာင္းဆယ္ေခါက္)လို႕လူျကီးသူမမ်ားေျပာေနက် စကားျဖစ္တည္လာတာပါ..။
က်မဘ၀သက္တမ္းတေလွ်ာက္မွာ ..ေက်ာင္းတံုးကသူငယ္ခ်င္းေတြ..၊လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္ေတြ..၊သာသနာေရးကိုအတူတကြေဆာင္ရြက္ခဲ႔တဲ႕ဓမၼမိတ္ေဆြေတြ၊
အမိရင္း၊အဖရင္း၊နွဴ တ္ဆက္ခ်ိန္ရလို႕နွဴ တ္ဆက္ျပီးထြက္သြားျကျပီ..။ နွဴတ္ဆက္ခ်ိန္မရတဲ႕သူေတြ လဲထြက္သြားျကျပီ။ အသိတစ္ေယာက္ဆိုရင္ မနက္ခင္းမွာဘုရားမွာေတြ႕လို႕စကားေတာင္အားပါးတရေျပာခဲ႕ေသးတယ္။မွတ္မွတ္ရရအဲဒၤီသူငယ္ခ်င္းက
မေတြ႕ျကတာျကာျပီေနာ္.ေတြ႔ျပန္ေတာ႕လဲမေန႕တေန႕ကလိုပါဘဲ..အခ်ိန္ကခဏေလး
ဘဲေနာ္တဲ႕။သူ႕ေနာက္ဆံုးစကားျဖစ္လိမ္႕မယ္လို႕မေတြးမိပါဘူး.။ညေနမွာအဲဒီ
သူငယ္ခ်င္းဆံုးသြားျပီဆိုတာသိလိုက္ရပါတယ္..။
ဘယ္မွာမ်ား၊ဘယ္လိုနည္းနဲ႕ဆံုျကအံုးပါမလဲ..။
က်မကို ထားျပီးသြားတဲ႕လူေတြ တေျဖးေျဖးမ်ားလာျပီ..ဘယ္အခ်ိန္မွာ..က်မ က ထားရစ္သူျဖစ္လ ာမလဲ..။
ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္ ..အသက္ရွင္ေနစဥ္ကုသိုလ္ျပုနိုင္တဲ႕က်န္းမာျခင္းျဖစ္ေအာင္.
.မိမိကိုယ္ကိုေစာင္႕ေရွာက္ရမယ္..။ေမတၱာစိတ္နဲ႕ယွဥ္တဲ႕စိတ္ခ်မ္းသာျခင္းေတြေပးေ၀ငွ
ရမယ္ဆိုတဲ႕ေကာင္းမြန္တဲ႕အလုပ္ေတြကိုစိတ္ရင္းျဖူစင္စြာနဲ႕လုပ္ေဆာင္ရပါမယ္။ လုပ္ေဆာင္မူတိုင္းကိုသတိတရားမလြတ္ဘဲ
လုပ္ေဆာင္ရင္းျဖင္႕...မိမိကျပစ္မွားမိခဲ႔ရင္ခြင္႔လႊတ္ေပးပါလို႔ေတာင္းပန္ျပီး၊ မိမိကလဲ ခြင္႔လႊတ္ပါတယ္လို႕
စာနာနားလည္စိတ္နဲ႕က်န္ရွိေနတဲ႕အခ်ိန္ကာလကိုျဖတ္သန္းသြားပါမယ္..။
ေမတၱာရည္လ်က္
ခင္မိုးညို
ျကားဘူးတဲ႕စကားတခြန္း..သံေ၀ဂ ယူဘို႕အတြက္လို႕နားလည္ပါတယ္..။
( မသာတစ္ေခါက္..ေက်ာင္းဆယ္ေခါက္)လို႕...လူျကီးသူမမ်ားေျပာေနက် စကားတစ္ခြန္းျဖစ္ပါတယ္။ နာေရးတစ္ခု ကို.လိုက္ပို႕လိုက္ရင္..နာေရးရွင္ရဲ႔မိသားစုမ်ားခံစားေနရတဲ႕ပရိေဒ၀၊ေသာက၊ဗ်ာပါဒ..ေတြကို
ျကည္႔ျပီး လူ႕ ဘ၀ရဲ႔ဆင္းရဲျခင္းအစစ္အမွန္တရားေတြကို.တေျဖးေျဖးနားလည္လာျပီး
သေဘာေပါက္လာပါတယ္..။
ဘုန္းျကီးေက်ာင္းကို (၁ ၀) ေခါက္ေရာက္လို႕ ဘ၀ရဲ႔ဆင္းရဲျခင္းေတြကို ထဲထဲ၀င္၀င္သိခ်င္မွသိနိုင္လိမ္႕မယ္ျဖစ္ေသာ္လဲ၊ အသုဘ(၁)ေခါက္ေလာက္လိုက္ပို႕လိုက္ရင္ေသသူရဲ႕ရုပ္ဆင္းပံုကိုျကည္႔၍ဘဲျဖစ္ျဖစ္၊ က်န္ရစ္သူေတြရဲ႔ေသာက၊ပရိေဒ၀၊ဗ်ာပါဒနဲ႕ ပူေဆြးျခင္းေတြကိုျကည္႔၍ဘဲျဖစ္ျဖစ္..နွလံုးစိတ္၀မ္းနွံဴ းခိ် လွပါတယ္။ ဘ၀မွာ ေပ်ာ္စရာဆိုတာဘာမွလဲမတည္ျမဲ..တကယ္မရွိလို႕မတည္ျမဲတာဘဲရယ္လို႕အသိစိတ္ကိုျဖစ္ေစ
တဲ႕အတြက္ ကိုယ္လဲဒီလိုဘဲျကံုရမွာ မလြဲဧကန္ျဖစ္ပါလားဆိုတဲ႕သံေ၀ဂတရားရေစတဲ႕အတြက္
( မသာတစ္ေခါက္..ေက်ာင္းဆယ္ေခါက္)လို႕...လူျကီးသူမမ်ားေျပာေနက် စကားျဖစ္တည္လာျခင္းဘဲ
ျဖစ္ပါလိမ္႕မယ္.။
ဒီေနရာမွာ ကိုယ္သြားပို႕ဘူးတဲ႕အသုဘတစ္ခုနဲ႕ပတ္သက္လို႕ေရးခ်င္စိတ္ျဖစ္လာပါတယ္။
က်မတို႕ငယ္စဥ္က အိမ္၀န္းက်င္မွာ နာေရးတစ္ခုျဖစ္ရင္..ကိုယ္႕အိမ္ကသီခ်င္းနားေထာင္ဘို႕ဆိုတာေ၀းလို႕၊
ရုပ္ျမင္သံျကားျကည္႔ဘို႕ဆိုတာလဲမစဥ္းစားေလနဲ႕၊ရီတာေတာင္အသံမထြက္ရဘူးလို႕မိဖကဆံုးမခဲ႔ပါတယ္။
အသုဘအိမ္မွာလဲ တိတ္ဆိတ္ျပီးေဖးမစကားေတြနဲ႕အားေပးစကားသာေျပာျပီးမ်က္နွာကိုလဲ ဘာမွမလိမ္းျခယ္ဘဲ...ကိုယ္ခ်င္းစာနာစိတ္နဲ႕သြားေရာက္ျကရပါတယ္။ဒါဟာ လူမူေရးအရစာနာျခင္းနဲ႕နားလည္ေပးျခင္းပါဘဲ..။
စကားျပန္ဆက္ရရင္ ..နာေရးတစ္ခုသြားခဲ႔စဥ္က ဆက္ေျပာရပါမယ္..။ လူစုလူေ၀းနဲ႕ရွိေနတာရယ္..ယပ္ေတာင္ေလးတျဖတ္ျဖတ္ခပ္ေနတာရယ္ေျကာင္႕သာလ်င္....နာေရးအိမ္လို႕သိလိုက္ရတာပါ..။
ဘာေျကာင္႕လဲဆိုေတာ႕ နာေရးလာေမးတဲ႕သူေတြက ရီကာေမာကာနဲ႕..တခ်ိဴ ႕ဆိုရင္ အသံေတာင္ထြက္ရီလိုက္ပါေသးတယ္..။ဘယ္ရုပ္ရွင္မင္းသားကဘယ္လို .ဘယ္သူႈသမီးက အငယ္အေနွာင္းေလ..သားကလဲ..ဘာမွန္းမသိတဲ႕ေယာင္ခ်ာခ်ာ..စသည္ျဖင္႕.ပိုဆိုးတာက..မ်က္နွာကိုအလွျပင္ထားျကတာပါဘဲ..။.
နာေရးအိမ္နဲ႕မအပ္စပ္တဲ႕စကားေတြကို ေျပာေနျကတာ..ျကားခဲ႔ရေတာ႕...စိတ္မွာ.အဆင္မေျပဘူးလို႕ေျပာခ်င္ပါတယ္..။
တကယ္ေတာ႕မိမိကိုယ္တိုင္ ဒီခရီးဒီလမ္းကို အေနွးနဲ႕အျမန္ သြားျကရမယ္..မေသခင္ဘာေတြလုပ္ေဆာင္သင္႕လဲ..က်န္ရစ္သူမိသားစုတိုင္းရဲ႔ခံစားခ်က္ေတြကိုနားလည္စာနာေပးမယ္
အနိစၥ၊ဒုကၡ၊အနတၱ လကၡဏာျကီးသံုးပါးကို၊ ဆင္ျခင္ျပီးေနျကဘို႔အတြက္ ( မသာတစ္ေခါက္..ေက်ာင္းဆယ္ေခါက္)လို႕လူျကီးသူမမ်ားေျပာေနက် စကားျဖစ္တည္လာတာပါ..။
က်မဘ၀သက္တမ္းတေလွ်ာက္မွာ ..ေက်ာင္းတံုးကသူငယ္ခ်င္းေတြ..၊လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္ေတြ..၊သာသနာေရးကိုအတူတကြေဆာင္ရြက္ခဲ႔တဲ႕ဓမၼမိတ္ေဆြေတြ၊
အမိရင္း၊အဖရင္း၊နွဴ တ္ဆက္ခ်ိန္ရလို႕နွဴ တ္ဆက္ျပီးထြက္သြားျကျပီ..။ နွဴတ္ဆက္ခ်ိန္မရတဲ႕သူေတြ လဲထြက္သြားျကျပီ။ အသိတစ္ေယာက္ဆိုရင္ မနက္ခင္းမွာဘုရားမွာေတြ႕လို႕စကားေတာင္အားပါးတရေျပာခဲ႕ေသးတယ္။မွတ္မွတ္ရရအဲဒၤီသူငယ္ခ်င္းက
မေတြ႕ျကတာျကာျပီေနာ္.ေတြ႔ျပန္ေတာ႕လဲမေန႕တေန႕ကလိုပါဘဲ..အခ်ိန္ကခဏေလး
ဘဲေနာ္တဲ႕။သူ႕ေနာက္ဆံုးစကားျဖစ္လိမ္႕မယ္လို႕မေတြးမိပါဘူး.။ညေနမွာအဲဒီ
သူငယ္ခ်င္းဆံုးသြားျပီဆိုတာသိလိုက္ရပါတယ္..။
ဘယ္မွာမ်ား၊ဘယ္လိုနည္းနဲ႕ဆံုျကအံုးပါမလဲ..။
က်မကို ထားျပီးသြားတဲ႕လူေတြ တေျဖးေျဖးမ်ားလာျပီ..ဘယ္အခ်ိန္မွာ..က်မ က ထားရစ္သူျဖစ္လ ာမလဲ..။
ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္ ..အသက္ရွင္ေနစဥ္ကုသိုလ္ျပုနိုင္တဲ႕က်န္းမာျခင္းျဖစ္ေအာင္.
.မိမိကိုယ္ကိုေစာင္႕ေရွာက္ရမယ္..။ေမတၱာစိတ္နဲ႕ယွဥ္တဲ႕စိတ္ခ်မ္းသာျခင္းေတြေပးေ၀ငွ
ရမယ္ဆိုတဲ႕ေကာင္းမြန္တဲ႕အလုပ္ေတြကိုစိတ္ရင္းျဖူစင္စြာနဲ႕လုပ္ေဆာင္ရပါမယ္။ လုပ္ေဆာင္မူတိုင္းကိုသတိတရားမလြတ္ဘဲ
လုပ္ေဆာင္ရင္းျဖင္႕...မိမိကျပစ္မွားမိခဲ႔ရင္ခြင္႔လႊတ္ေပးပါလို႔ေတာင္းပန္ျပီး၊ မိမိကလဲ ခြင္႔လႊတ္ပါတယ္လို႕
စာနာနားလည္စိတ္နဲ႕က်န္ရွိေနတဲ႕အခ်ိန္ကာလကိုျဖတ္သန္းသြားပါမယ္..။
ေမတၱာရည္လ်က္
ခင္မိုးညို
