၂၀၀/ိ-( ႏွစ္ရာက်ပ္ )

၁၀တန္းစာေမးပြဲ၀င္ခြင္႕ကဒ္ျပားမ်ား..ယေန႔.စျပီးထုတ္ေပးေနျပီ။ေက်ာင္းသား/သူမ်ားေက်ာင္း၀တ္စံုကိုယ္စီျဖင္႔...။
ကြ်န္ေတာ္.အေျပးအလႊား.ေျပးသြားခဲ႔သည္။ကဒ္ထုတ္ရန္မဟုတ္ပါ။အဖြားစိပ္ေပးလိုက္ေသာဖရဲသီးမ်ားေရာင္းရန္ျဖစ္ပါသည္။ အရိပ္ေကာင္းေသာကုကၠိုလ္ပင္ေအာက္ရွိ၊အုတ္ခံုေပၚတြင္ဖရဲသီးဗန္းတင္ျပီးသည္ခဏ.ေခ်ြးသုတ္ရင္း.ေက်ာင္းသားမ်ားကိုေငးျကည္႔ေနမိသည္။ျပည္႔စံုေသာသူတို႔ဘ၀ေလးနွင္႔မိမိဘ၀ကိုႏွိုင္းယွဥ္မိသည္။ဘယ္လိုယွဥ္ယွဥ္..အဖြားကိုအလုပ္ေက်ြးျပုေနေသာမိမိဘ၀ကို.ေက်နပ္စိတ္က.အစဥ္လႊမ္းမိုးလ်က္သာ..။ (ဖရဲသီးအားလံုးဘယ္ေလာက္ဖိုးရွိလဲ)...ေမးလိုက္ေသာအသံကိုျကားလိုက္သည္နွင္႔..(ရွစ္ရာဖိုးရွိပါတယ္)ဟု.ျပန္ေျဖလိုက္စဥ္..(မင္း..ေအာင္ခန္႔မဟုတ္လား)ဟု..၀ယ္သူမွ..ေမးလိုက္သျဖင္႔..ေသေသခ်ာခ်ာျကည္႔လိုက္ရာ.(ဟာ..မင္း.ေကာင္းထက္ေနာ္)ဟုက်ြန္ေတာ္မွ...အမွတ္တရေမးလိုက္သည္။အလြန္ခ်စ္ေသာသူငယ္ခ်င္းနွစ္ဦးျပန္ေတြ႔ျကသည္။ဘ၀ႏွစ္ခုကလဲအလြန္ျခားနားပါသည္။ သူကျပည္႔စံုျပီး..က်ြန္ေတာ္က..အဖြားနွင္႔တေန႔၀မ္းစာကိုတေန႔အလ်င္မီေအာင္ေျပးလႊားရွာေဖြေနရသူ..။(၇)တန္းကတည္းကမိဘဆံုးပါးခဲ႔ျပီး အဖြားအား.ရာသီစာေလးေရာင္းခ်ရင္းျဖင္႔ ျပုစုေစာင္႕ေရွာက္ကာ..ေျမးအဖြားနွစ္ေယာက္..ေနထိုင္ခဲ႔ျကသည္။.
သူငယ္ခ်င္းက..အားရ၀မ္းသာျဖင္႔..ညေနတိုင္းအိမ္လာျပီး..စာေဆြးေနြးရန္မွာျကားျပီး.အိမ္သို႔တပါတည္းပို႔ခဲ႔သည္။အဖြားကိုလည္း.၀င္ေရာက္ႏွူတ္ဆက္ျပီးျပန္သြားျပီးသည္ေနာက္..သူျပန္မယူခဲ႔ေသာ..ပိုေငြ..၂၀၀/ိ-တန္ကို..က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ကိုင္ခဲ႔ကာ..လမ္းထိပ္စတိုးဆိုင္သို႕ထြက္လာခဲ႔သည္။..ညေန..သူ႔ထံသို႕စာေဆြးေနြးရန္သြားလ်င္လိုအပ္ေနသည္႔..ဗလာစာအုပ္တစ္အုပ္၀ယ္ရန္.....ျဖစ္ပါသည္..။ (ရိုးသားျကိုးစားေသာလူငယ္တိုင္းတြင္..ပန္းတိုင္သည္ထာ၀ရတည္ရွိျမဲျဖစ္ပါသည္။)(ဖရဲသီးေရာင္းေသာထိုသူသည္.ယခုဌာနတစ္ခုတြင္အရာရွိတစ္ဦးျဖစ္ေနပါျပီ။)