က်မအိပ္မက္ျဖင္႔နိုးလာခဲ႔သည္။အိပ္မက္က က်မအလြန္ျကိုက္ေသာ( တယ္သီး ) ကို စားပြဲေပၚရွိဖန္ကလပ္ေပၚတြင္တင္ထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။အိပ္ယာမွခ်က္ခ်င္းမထဘဲ ( တယ္သီး ) ကိုမ်က္စိထဲျမင္ေယာင္ကာ.က်မဘ၀တြင္ျကံုခဲ႔ရေသာ(တယ္သီး)ဇတ္လမ္းေလးကို ျပန္လည္ေတြးေတာေနမိ၏။
က်မ အလြန္နွစ္သက္ေသာ အသီးသည္(တယ္သီး) ျဖစ္ပါသည္။က်မ..မဟာဥပေဒတန္း ပထမနွစ္တြင္ စာျကိုးစားလြန္းရသျဖင္႔.က်န္းမာေရးထိပါးလာခဲ႕သည္။ေန႔ည မအိပ္ျကိုးစားရပါသည္။ယခုအခ်ိန္တြင္.ညမအိပ္ေသာ အက်င္႕ပင္ခ်ည္ေနွာင္ထားခဲ႔ပါျပီ။က်မ ေနမေကာင္းျဖစ္သည္႕ အခ်ိန္တြင္.အစာကိုေကာင္းေကာင္းမစားနိုင္ေတာ႕ပါ။ထိုအခ်ိန္တြင္...စစ္ကိုင္းတြင္ေရာက္ေနေသာမိခင္မွ
( တယ္သီး ) ကို.လူျကံုနွင္႔ပို႔ေပးပါသည္။( တယ္သီး ) မွည္႔လ်င္ ယခု ေရးသားထားေသာ..အေရာင္ကဲ႔သို႕ပင္.အနီေရာင္လြင္လြင္ေလးျဖစ္ပါသည္.အခြံပါးပါးေလးကို အသာေလးခြာရပါသည္။ဥပမာေပးရပါလ်င္ ခရမ္းခ်ဥ္သီးအမွည္႕ကို ျပုတ္ျပီးအခြံနွႊာရသကဲ႕သို႕ပင္ျဖစ္ပါသည္။ အရသာမွာ အလြန္ခ်ိဴျပီး.နွလံုးအားနည္းသူမ်ားအတြက္ အလြန္သင္႕ေတာ္ပါသည္။ထို ( တယ္သီး ) ကို မိခင္မွအပတ္စဥ္ပို႔ေပးရာ..တခါပို႕လ်င္ အလံုး ( ၅၀ )ရွိ၏။က်မကလည္းအလြန္ျကိုက္နွစ္သက္သျဖင္႕ (၅၀) ေတာင္မေလာက္ခ်င္ပါ။
ထိုမွ်က်မ အလြန္နွစ္သက္သည္႕ ( တယ္သီး ) ကိုက်မဘ၀တြင္ မျကည္႕ခ်င္ေလာက္ေအာင္ က်မ ခံစားခဲ႔ရပါသည္။ အေျကာင္းမွာ..တေန႔ မနက္ (၅း၃၀ )ခန္႕တြင္က်မ ေရႊတိဂံု ဘုရားသို႕ ေနေကာင္းစျပုလာ၍သြားခဲ႔သည္။
အလြန္နွစ္သက္သည္႕ ( တယ္သီး ) (၅ ) လံုးကို ဘုရားကပ္ရန္ယူလာခဲ႔သည္။
ဘုရားသို႕သြားရာလမ္းတေလ်ာက္ေတြ႕သူတခ်ို႕ က ( ဘာသီးလဲ ) ဟုေမးျကသည္႕ အခါတိုင္း (တယ္သီး)ဟု ျပန္ေျဖရသည္မွာလဲ..အေမာပင္..။
က်မ ဘုရားသို႕ ေရာက္၍ အဆင္သင္႕ယူလာေသာျကိမ္ဘန္းတြင္ပု၀ါခင္း၍ ( တယ္သီး ) အားဘုရားကပ္လွဴရန္ျပင္ဆင္ေနစဥ္..အသက္ ( ၈၀ ) ၀န္းက်င္အေမအိုတစ္ေယာက္ အနားတြင္လာထိုင္ျပီး ( အေမ ငယ္ငယ္တံုးက ဒီတယ္သီးကိုသိပ္ျကိုက္တာယယခုေတာ႕ မစားရတာျကာပါျပီ)ဟုေျပာရွာပါသည္..။လမ္းတေလ်ွာက္ ဘာသီးလဲဟုသာေမးျကျပ)ပါ ( တယ္သီး ) ပါ ဟုေျဖလာရေသာ္လဲ ယခု အေမအိုကေတာ႕ ( တယ္သီးီး( တယ္သီး )ဟုက်မအားမေမးဘဲေျပာနိုင္ပါသည္။ထိုအခ်ိန္တြင္..အေမအိုအား ( တယ္သီး )ေက်ြးရန္စိတ္ကူးမိလိုက္ေသာ္လည္း ဘုရားကိုသာလွ်င္ကပ္လွဴခ်င္စိတ္က လႊမ္းမိုးေနခဲ႔ပါသည္။သို႕ ရာတြင္အေမအိုကိုေက်ြးလိုက္ပါက...အေမအို အေမာေျပမည္...စားဘူးခဲ႔သည္႕အတြက္အရသာကိုလည္းတမ္းတရွာမည္..ဘုရားကိုွလွဴခ်င္သည္မွာမွန္ေသာ္လည္းယခုလက္ေတြ႕စားခ်င္ေနရွာမည္႕အေမအိုကိုလည္းဥေပကၡာမျပုရက္ပါ။
ထိုထို႕ေျကာင္႕ က်မ အေမအိုအား အေမျကိုက္သေလာက္စားပါ.ဟူေျပာ၍ရိုေသစြာေပးလိုက္ေသာအခါ အေမအိုမွာ တစ္လံုးတည္းယူပါသည္။က်မက အေမ ေနာက္တစ္လံုးထပ္ယူပါ..။အိမ္ေရာက္ရင္စားပါ..ဟုေျပာ၍တစ္လံုးထပ္ေပးလိုက္ပါသည္။ ဘုရားကိုသံုးလံုးလွဴပါသည္.။ထို အေမအိုအား က်မ ကိုယ္တိုင္အိမ္သို႕ပို႔ေပးမည္ေျပာေသာအခါ အိမ္မရွိဘဲ ဇရပ္တခုတြင္ေနေျကာင္းေျပာရွာပါသည္.။ထိုဇရပ္သို႕က်မလိုက္ပို႔ခဲ႔ပါသည္။ လမ္းမွာအလြန္က်ဥ္းသျဖင္႕ ကား၀င္၍မရပါ။
ေနာက္တေန႔ အေမအိုအတြက္ အိမ္တြင္ရွိသည္႕ တယ္သီး )အားလံုးနွင္႕ သျကား.၊ မံု႕ ၊ ေစာင္ တစ္ထည္ယူလာခဲ႔သည္။သို႕ရာတြင္ ထိုဇရပ္ရွိအျခားေသာအမ်ိဴးသမီးတဦးက. (ေဒၚ ခင္သိုက္.မနက္ဆံုးသြားျပီ..က်န္းမာေရးကအေတာဆိုးေနတာ.မေန႕က ငါေသခါနီးဘဳရားဖူးအံုးမယ္ဆိုျပီးဘုရားသြားဖဴးတာသမီးေလးနဲ႕ေတြ႕လာတာဘဲ..ညက တညလံုးသမီးေလးကိုသူ႕ခမ်ာေမတၱာပို႕ေနရွာတာ..ေနာက္ျပီးငါ..တယ္သီးေလးစားခဲ႔ရတယ္..ငါေနမေကာင္းကတည္းကစားခ်င္ေနတာလို႕ ေျပာသြားရွာတယ္)ဟု က်မအားျပန္ေျပာျပပါသည္။
က်မ.မလဲက်ေအာင္ထိန္းျပီးျပန္လာခဲ႔ရပါသည္.။အျပန္တြင္ခ်က္ခ်င္းကားမေမာင္းနိုင္ပါ။ကားေပၚတြင္ နာရီ၀က္ခန္႕ထိုင္ေနရပါသည္..။
ကက်မ.စိတ္တြင္ ေအာ္ေတာ္ပါေသးရဲ႕သူ႕ခမ်ာသူစားခ်င္တာေလးစားသြားရရ်ာတယ္..မဟုတ္ရင္ ငါတသက္လံုးေနာင္တရလို႕ဆံုးမွာမဟုတ္ေတာ႕ဘူးဟု စဥ္းစာမိ၏။ထိုစဥ္ခဏ ထိုအေမအို၏အျဖစ္ကဲ႔သို႕ အျခားေသာအေမအိုေတြမ်ားရွိေနအံုးမွာလား..ဆိုေသာစိုးနင္႕သည္႕အေတြးက က်မနွလံုးသား၀ယ္စြဲထင္လာခဲ႔ပါသည္.....ျကာခဲ႔ပါျပီ...နာရီေတြ..ရက္ေတြ.လေတြ.နွစ္ေတြ..။
ဒီ ဒီမနက္.ဒီအိပ္မက္ကေလးကို..က်မမက္ခဲ႔သည္..က်မတြင္ (တယ္သီး ) မရွိပါ..ပို႔ေပးသည္႔မိခင္လဲမရွိေတာ႕ပါ.....ထို႕ေျကာင္႕ (တယ္သီး ) ကိုတမ္းတရွာျကရမည္႕ အေမအိုဘ၀မ်ားလည္းမရွိျကပါေစနွင္႕ဟူ၍သာဆနၵျပုရင္း..အိပ္ယာမွနိုးထခဲ႔ပါေတာ႕သည္။
အမိအဖနွင္႔ေမာင္႕ကိုျမတ္နိုးေလးစားေသာ
မခင္မိုးညို
က်မ အလြန္နွစ္သက္ေသာ အသီးသည္(တယ္သီး) ျဖစ္ပါသည္။က်မ..မဟာဥပေဒတန္း ပထမနွစ္တြင္ စာျကိုးစားလြန္းရသျဖင္႔.က်န္းမာေရးထိပါးလာခဲ႕သည္။ေန႔ည မအိပ္ျကိုးစားရပါသည္။ယခုအခ်ိန္တြင္.ညမအိပ္ေသာ အက်င္႕ပင္ခ်ည္ေနွာင္ထားခဲ႔ပါျပီ။က်မ ေနမေကာင္းျဖစ္သည္႕ အခ်ိန္တြင္.အစာကိုေကာင္းေကာင္းမစားနိုင္ေတာ႕ပါ။ထိုအခ်ိန္တြင္...စစ္ကိုင္းတြင္ေရာက္ေနေသာမိခင္မွ
( တယ္သီး ) ကို.လူျကံုနွင္႔ပို႔ေပးပါသည္။( တယ္သီး ) မွည္႔လ်င္ ယခု ေရးသားထားေသာ..အေရာင္ကဲ႔သို႕ပင္.အနီေရာင္လြင္လြင္ေလးျဖစ္ပါသည္.အခြံပါးပါးေလးကို အသာေလးခြာရပါသည္။ဥပမာေပးရပါလ်င္ ခရမ္းခ်ဥ္သီးအမွည္႕ကို ျပုတ္ျပီးအခြံနွႊာရသကဲ႕သို႕ပင္ျဖစ္ပါသည္။ အရသာမွာ အလြန္ခ်ိဴျပီး.နွလံုးအားနည္းသူမ်ားအတြက္ အလြန္သင္႕ေတာ္ပါသည္။ထို ( တယ္သီး ) ကို မိခင္မွအပတ္စဥ္ပို႔ေပးရာ..တခါပို႕လ်င္ အလံုး ( ၅၀ )ရွိ၏။က်မကလည္းအလြန္ျကိုက္နွစ္သက္သျဖင္႕ (၅၀) ေတာင္မေလာက္ခ်င္ပါ။
ထိုမွ်က်မ အလြန္နွစ္သက္သည္႕ ( တယ္သီး ) ကိုက်မဘ၀တြင္ မျကည္႕ခ်င္ေလာက္ေအာင္ က်မ ခံစားခဲ႔ရပါသည္။ အေျကာင္းမွာ..တေန႔ မနက္ (၅း၃၀ )ခန္႕တြင္က်မ ေရႊတိဂံု ဘုရားသို႕ ေနေကာင္းစျပုလာ၍သြားခဲ႔သည္။
အလြန္နွစ္သက္သည္႕ ( တယ္သီး ) (၅ ) လံုးကို ဘုရားကပ္ရန္ယူလာခဲ႔သည္။
ဘုရားသို႕သြားရာလမ္းတေလ်ာက္ေတြ႕သူတခ်ို႕ က ( ဘာသီးလဲ ) ဟုေမးျကသည္႕ အခါတိုင္း (တယ္သီး)ဟု ျပန္ေျဖရသည္မွာလဲ..အေမာပင္..။
က်မ ဘုရားသို႕ ေရာက္၍ အဆင္သင္႕ယူလာေသာျကိမ္ဘန္းတြင္ပု၀ါခင္း၍ ( တယ္သီး ) အားဘုရားကပ္လွဴရန္ျပင္ဆင္ေနစဥ္..အသက္ ( ၈၀ ) ၀န္းက်င္အေမအိုတစ္ေယာက္ အနားတြင္လာထိုင္ျပီး ( အေမ ငယ္ငယ္တံုးက ဒီတယ္သီးကိုသိပ္ျကိုက္တာယယခုေတာ႕ မစားရတာျကာပါျပီ)ဟုေျပာရွာပါသည္..။လမ္းတေလ်ွာက္ ဘာသီးလဲဟုသာေမးျကျပ)ပါ ( တယ္သီး ) ပါ ဟုေျဖလာရေသာ္လဲ ယခု အေမအိုကေတာ႕ ( တယ္သီးီး( တယ္သီး )ဟုက်မအားမေမးဘဲေျပာနိုင္ပါသည္။ထိုအခ်ိန္တြင္..အေမအိုအား ( တယ္သီး )ေက်ြးရန္စိတ္ကူးမိလိုက္ေသာ္လည္း ဘုရားကိုသာလွ်င္ကပ္လွဴခ်င္စိတ္က လႊမ္းမိုးေနခဲ႔ပါသည္။သို႕ ရာတြင္အေမအိုကိုေက်ြးလိုက္ပါက...အေမအို အေမာေျပမည္...စားဘူးခဲ႔သည္႕အတြက္အရသာကိုလည္းတမ္းတရွာမည္..ဘုရားကိုွလွဴခ်င္သည္မွာမွန္ေသာ္လည္းယခုလက္ေတြ႕စားခ်င္ေနရွာမည္႕အေမအိုကိုလည္းဥေပကၡာမျပုရက္ပါ။
ထိုထို႕ေျကာင္႕ က်မ အေမအိုအား အေမျကိုက္သေလာက္စားပါ.ဟူေျပာ၍ရိုေသစြာေပးလိုက္ေသာအခါ အေမအိုမွာ တစ္လံုးတည္းယူပါသည္။က်မက အေမ ေနာက္တစ္လံုးထပ္ယူပါ..။အိမ္ေရာက္ရင္စားပါ..ဟုေျပာ၍တစ္လံုးထပ္ေပးလိုက္ပါသည္။ ဘုရားကိုသံုးလံုးလွဴပါသည္.။ထို အေမအိုအား က်မ ကိုယ္တိုင္အိမ္သို႕ပို႔ေပးမည္ေျပာေသာအခါ အိမ္မရွိဘဲ ဇရပ္တခုတြင္ေနေျကာင္းေျပာရွာပါသည္.။ထိုဇရပ္သို႕က်မလိုက္ပို႔ခဲ႔ပါသည္။ လမ္းမွာအလြန္က်ဥ္းသျဖင္႕ ကား၀င္၍မရပါ။
ေနာက္တေန႔ အေမအိုအတြက္ အိမ္တြင္ရွိသည္႕ တယ္သီး )အားလံုးနွင္႕ သျကား.၊ မံု႕ ၊ ေစာင္ တစ္ထည္ယူလာခဲ႔သည္။သို႕ရာတြင္ ထိုဇရပ္ရွိအျခားေသာအမ်ိဴးသမီးတဦးက. (ေဒၚ ခင္သိုက္.မနက္ဆံုးသြားျပီ..က်န္းမာေရးကအေတာဆိုးေနတာ.မေန႕က ငါေသခါနီးဘဳရားဖူးအံုးမယ္ဆိုျပီးဘုရားသြားဖဴးတာသမီးေလးနဲ႕ေတြ႕လာတာဘဲ..ညက တညလံုးသမီးေလးကိုသူ႕ခမ်ာေမတၱာပို႕ေနရွာတာ..ေနာက္ျပီးငါ..တယ္သီးေလးစားခဲ႔ရတယ္..ငါေနမေကာင္းကတည္းကစားခ်င္ေနတာလို႕ ေျပာသြားရွာတယ္)ဟု က်မအားျပန္ေျပာျပပါသည္။
က်မ.မလဲက်ေအာင္ထိန္းျပီးျပန္လာခဲ႔ရပါသည္.။အျပန္တြင္ခ်က္ခ်င္းကားမေမာင္းနိုင္ပါ။ကားေပၚတြင္ နာရီ၀က္ခန္႕ထိုင္ေနရပါသည္..။
ကက်မ.စိတ္တြင္ ေအာ္ေတာ္ပါေသးရဲ႕သူ႕ခမ်ာသူစားခ်င္တာေလးစားသြားရရ်ာတယ္..မဟုတ္ရင္ ငါတသက္လံုးေနာင္တရလို႕ဆံုးမွာမဟုတ္ေတာ႕ဘူးဟု စဥ္းစာမိ၏။ထိုစဥ္ခဏ ထိုအေမအို၏အျဖစ္ကဲ႔သို႕ အျခားေသာအေမအိုေတြမ်ားရွိေနအံုးမွာလား..ဆိုေသာစိုးနင္႕သည္႕အေတြးက က်မနွလံုးသား၀ယ္စြဲထင္လာခဲ႔ပါသည္.....ျကာခဲ႔ပါျပီ...နာရီေတြ..ရက္ေတြ.လေတြ.နွစ္ေတြ..။
ဒီ ဒီမနက္.ဒီအိပ္မက္ကေလးကို..က်မမက္ခဲ႔သည္..က်မတြင္ (တယ္သီး ) မရွိပါ..ပို႔ေပးသည္႔မိခင္လဲမရွိေတာ႕ပါ.....ထို႕ေျကာင္႕ (တယ္သီး ) ကိုတမ္းတရွာျကရမည္႕ အေမအိုဘ၀မ်ားလည္းမရွိျကပါေစနွင္႕ဟူ၍သာဆနၵျပုရင္း..အိပ္ယာမွနိုးထခဲ႔ပါေတာ႕သည္။
အမိအဖနွင္႔ေမာင္႕ကိုျမတ္နိုးေလးစားေသာ
မခင္မိုးညို
