ေနြဦးရာသီေ၇ာက္လာျပီ။ဥျသငွက္၏အထီးက်န္္သီခ်င္းသံကိုလည္း ဟိုတစ၊သည္တစျကားေနရျပီ။ကံ႔ေကာ္ပန္း၊စိန္ပန္းနီျပာခရမ္း၊၀ါေရာင္စံု၊ေပါက္၊လဲနွင္႔လက္ပန္ပြင္႔တို႔သည္လည္း
အစီအရီပြင္႕ျကလ်က္မည္သည္႔ေနရာသို႕ျကည္႕လိုက္၊ျကည္႔လိုက္လြမ္းေမာဖြယ္ပင္။ေတာနွင္႔ေတာင္တို႔၏ျမဴခိုးေ၀ေ၀၊
တိမ္လႊာအဆင္႔ဆင္႔ တို႕သည္ေရာေနွာယွက္ျဖာလ်က္၊မပီ၀ိုး၀ါးေသာ္လည္း၊အလြမ္းစိတ္မွာပီပီျပင္ျပင္ရွိလွ၏။
ထိုကဲ႕သိုေသာလြမ္းဖြယ္ရာသီတြင္၊မည္မွ်ပင္စိတ္ဓါတ္ရင္႔က်က္ခိုင္မာေသာ္လည္း၊စိတ္၏အားငယ္မူ၊ေနာင္တတရားလႊမ္းမိုး
မူတု႕ိသည္၊မသိစိတ္ထဲသို႔၊ထိုးေဖါက္၀င္ေရာက္လာပါသည္။
က်မနွင္႔ေမေမသည္မိသားစုတြင္အေမ႔အိမ္ေလး၌က်န္ရစ္သူ(၂ ) ဦးျဖစ္ပါသည္။အမနွင္႔ကိုကိုသည္သူ႔အိမ္ေထာင္နွင္႔သူမို႔၊သူ႔အိုးနွင္႔သူ႔အိမ္သီးျခားေနျကသည္။ေမေမ႕ခမ်ာသားနွင္႕သမီးျကီးကိုျကည္႔၍
ေေငါင္ေငါင္ေလးက်န္ရစ္ရွာသည္။မိဘတို႔၏အိမ္သည္ဇရပ္ပမာပင္ျဖစ္ေခ်သည္ဟု ေမေမ႔ စကားကိုနားလည္လိုက္ပါသည္။
ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ေမေမ႕ ကိုပိုမို၍ျကင္နာခဲ႔သည္။ဂရုတစိုက္နွင္႔ေဖးမလက္တြဲလ်က္၊အရိပ္ပမာထပ္ခ်ပ္မခြါေနခဲ႔ေတာ႕သည္။မိဘတိုင္းသည္သားသမီးထံမွ
ေတာင္႔တသည္မွာ၊ေမတၱာနွင္႕ျကင္နာျခင္း၊ျဖစ္ေျကာင္းသိလာခဲ႔ပါသည္။ညဘက္တြင္စကားတိုးတိုးေျပာေဖၚ၊ဘယ္သြားသြား
အတူတူမျဖစ္နိုင္သည္႕တိုင္( ေမေမေရ..သမီးသြားျပီေနာ္)ဟူသည္႕သြားခါနီးနွဴတ္ဆက္စကား၊ ( ေမေမေရ..သမီးျပန္လာျပီ)ဟူသည္႕ျပန္လာေျကာင္းအသိေပးစကား..မ်ားသည္ေန၀င္ခ်ိန္မိဘမ်ား၏စိတ္ခြန္အားကိုျဖည္႕ဆည္း
ျခင္းနွင္႔..မိဘအားအသိမွတ္ျပုေျကာင္းလကၡဏာျဖစ္ေျကာင္းကိုလည္းျကာေလနားလည္ေလျဖစ္ပါသည္။
သို႔ရာတြင္က်မတသက္၊ယခုခ်ိန္ထိေနာင္တ.တရားခံစားေနရပါသည္။ေမေမ႕ကိုက်မ၏ဘ၀နွင္႔ထပ္တူထားရွိပါလ်က္၊က်မ၏
ခဏမွ်ေပါ႔ေလ်ာ႕မူ႕ေျကာင္႔တသက္တာေနာင္တကိုခံစားရျခင္းပင္။
ေမေမသည္ ဌာနဆိုင္ရာအျငိမ္းစားရံုးအုပ္ျဖစ္ပါသည္။ေမေမ႕ေက်ာင္းေနဖက္
သူငယ္ခ်င္း( ေဒၚရီရီ)သည္ပင္စင္ယူျပီးခ်ိန္မွစ၍ေဒၚရဴပမာလာအမည္ျဖင္႕သီလရွင္ဘ၀နွင္႔ေနထိုင္ခဲ႔သည္။ေမေမသည္
သူငယ္ခ်င္းသီလရွင္အားစစ္ကိုင္းရွိေမေမ႔ဇရပ္တြင္သီတင္းသံုးေနထိုင္ေစကာ၊လစဥ္ ေမေမပင္စင္လစာေငြကိုလွဴပါသည္။
အက်န္းမာေရးအတြက္လည္းအလ်ဥ္းသင္႕သလိုလွဴဒါန္း၏။ ေမေမလုပ္ခ်င္တာမွန္သမ်ွက်မ ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ႔သည္။
ထိုသို႕ေသာအေျခအေနမ်ိဴးမွ၊က်မ၏ခဏမွ်ေပါ႔ေလ်ာ႕မူ႕ေျကာင္႔တသက္တာေနာင္တကို
ခံစားရမည္႔အေျခအေနကိုျကံုလာခဲ႔ပါသည္။ျဖစ္ရပ္မွာ ဆရာေလးသီလရွင္ေနမေကာင္း၍စစ္ကိုင္းသို႕သြားရမည္
ျဖစ္ရာ၊ေမေမမွက်မကိုစစ္ကိုင္းသို႔သြားရန္ျပင္ဆင္ခိုင္းေတာ႕သည္။ထိုအခ်ိန္တြင္က်မဘက္မွလည္းအထူးတာ၀န္ေပးခ်က္မ်ား
ေဆာင္ရြက္ေနခ်ိန္ျဖစ္ပါသည္။ေန႔ေရႊ႕၊ညေရႊ႔နွင္႔မေရာက္ျဖစ္ပါ။ေငြကိုသာပို႕ျဖစ္ခဲ႔သည္။ေမေမတစ္ေယာက္တည္းလည္း
မလႊတ္နိုင္။က်မကလည္းမပို႔နိုင္။ေမေမသည္မ်က္နွာမသာမယာနွင္႕က်မကိုစကားေကာင္းေကာင္းမေျပာေတာ႔ပါ။
ေမေမနွင္႕က်မသားအမိဆက္ဆံေရးသည္တင္းမာလာျပီျဖစ္၍ေမေမ႕ကိုလိုက္ပို႔မွျဖစ္ေတာ႕မည္႔အေနအထားျဖစ္လာပါေတာ႔သည္။
စစ္ကိုင္းသြားရန္ျပင္ဆင္ေနခ်ိန္တြင္ပင္ သီလရွင္ဆရာေလးဆံုးေျကာင္း၊ဖံုးမွတဆင္႔ျကားလိုက္ရသည္ခဏ။
ေမေမသည္က်မအားစကားတခြန္းေသာ္မွမေျပာေတာ႕ပါ။စစ္ကိုင္းသို႕ေရာက္ျပီးသည္ေနာက္၊ဆရာေလးေရးထားခဲ႔ေသာ
စာကို ေမေမဖတ္ျပီးသည္နွင္႔၊က်မကိုေမေမမွ(အိုမင္းမစြမ္းျဖစ္လာေတာ႕၊သူမ်ားကလုပ္ေပးမွ၊ပို႔ေပးမွ၊ေက်ြးမွစားရတဲ႔
ဘ၀ေရာက္ရတာမဆန္းပါဘူး၊ကိုယ္႔အရိဳး၊ကိုယ္သယ္နိုင္တဲ႔အေျခအေန၊ကိုယ္႕ေငြနဲ႔ကိုယ္စားနိုင္တဲ႔အေျခေနမွာေတာင္
ဒီလိုဘ၀ျကံုရေသးတယ္။သားသမီးလုပ္စာကိုသာေျမွာ္ျပီးစားေနရတဲ႔မိဘေတြ၊သူတို႕ေခၚမွသြားရမဲ႔မိဘေတြဘ၀ဆိုရင္
မိဘေတြဘ၀ဘယ္ေလာက္အားငယ္ျကရရွာမလဲ ) ဟုေျပာခဲ႔ပါသည္။
ထို႕ေျကာင္႕ က်မဘ၀နွင္႕ကိုယ္ေတြ႔အရ မိအိုဖအိုမ်ားရွိေနသူမ်ားသည္၊မိဘ၏ေတာင္႔တေသာအရာကိုေန႕ည မဆိုင္းဘဲေဆာင္ရြက္ေပးေစလိုပါသည္။အေျကာင္းမ်ိူးမ်ိူဴးေျကာင္႔ မေဆာင္ရြက္ေပးနိုင္ခဲ႔ပါလ်င္၊လြန္ျပီးေသာကာလေရာက္ေလမွ(မလုပ္ေပးလိုက္ရေလျခင္း)ဟူေသာေနာင္တမ်ိူးမရရွိေစလိုပါ။
မိဖမ်ား၏စိတ္ခ်မ္းသာမူထက္ဘယ္အရာမွအေရးမျကီးေျကာင္းက်မနားလည္လိုက္ပါသည္။
မိဖတိုင္းသည္မိမိသားသမီးမ်ား၏အသံကိုျကားလိုလွ၏။ေစာင္႔စားသူအဖို႕ေလတိုးသံကိုပင္သားမွေခၚသံေလလားဟု
ယံုမွားမိတတ္၏။ထိုနည္းတူ အေ၀းမွသားျပန္လာခ်ိန္ကို တိတ္တခိုးေစာင္႕စားေနတတ္သည္႔အတြက္၊သစ္ရြက္ေျကြသံကိုပင္၊သား၏ေျခသံမ်ားလားယံုမွားမိတတ္၏။
မိဖတိုင္းေတာင္႔တ၊ေျမွာ္လင္႕ေနေသာလြမ္းေမာေနေသာဆနၵကို၊မိဖ၏နွလံုးသားထဲသို႕ခ်ဥး္နင္း၀င္ေရာက္ကာမိဖတိုင္း၏
ရင္ကိုေအးျမေစေသာအျကင္နာကို သားသမီးတိုင္းမွေပးဆပ္ေစလိုပါသည္။
ေျကြျပီးသစ္ရြက္ကိုျပန္ဆက္လို႕မရသလို၊မေျကြခင္ေလးမွာေရေလးေလာင္းျပီးေအးျမခြင္႔ေလးေပးလိုက္ပါမယ္။
ခင္မိုးညို
သီလရွင္မွ ေမေမ႔အားေရးထားခဲ႔ေသာစာမွာ......
မျပန္ျကည္႔ -
ဒီေတာင္ကေက်ာ္မယ္မထင္ဘူး၊ဆရာေလးေစာင္႔ေနေပမဲ႔ေငြဘဲေရာက္လာတယ္။
တကယ္ေတာ႔ေငြလဲလိုအပ္ေပမဲ႕အားေပးစကားသံျကားခ်င္တာပါ။ေက်းဇူးေတြအမ်ားျကီး၇ွိတာမို႕၊ဘ၀ေအးခ်မ္းပါေစ၊
တရားထူးရပါေစလို႕ဆုေတာင္းခဲ႔တယ္။ေတြ႕ျကဘို႕ကံမရွိေတာ႔ဘူးဆိုတာဆရာေလးသိလိုက္ျပီ။
ဆရာေလးေဒၚရဴပမာလာ
(ေမေမသည္အလြန္ေခ်ာသျဖင္႕မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ေတြ႔သူတိုင္းမွ၊ျပန္ျကည္႔ရသည္႔အတြက္
မျပန္ျကည္႔ဟုေခၚပါသည္။)
