မေမ႕နိုင္
လူသားတိုင္းမွာ ေအာင္ျမင္နိုင္ေစဖို႕စိတ္ရဲ႔႔႕ခြန္အားျဖစ္ေစေသာ တြန္းအားကို ခံယူနိုင္ဖို႔အလြန္အေရးျကီးပါတယ္။
ေျပာခ်င္တာကေတာ႕ တြန္းအားေပးေသာသူရွိဘို႕ပါဘဲ။
မနက္ရံုးကို (9း00)နာရီအေရာက္သြားပါတယ္။လုပ္ငန္းတာ၀န္ေတြကို ရာထူးအလိုက္တာ၀န္ယူေဆာင္ရြက္ျကရမွာ
လက္မွတ္ကေလးထိုးျပီးေဆာင္ရြက္လိုက္တာနဲ႕..ခု ျပုလုပ္တာေတြကို.ကိုယ္တာ၀န္ယူပါတယ္လို႕ေျပာလိုက္ျခင္းဘဲျဖစ္ပါတယ္။
တေန႔၊တနာရီလုပ္ငန္းမဟုတ္ဘဲ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာပါ။လုပ္ငန္းအေျခအေနအရ အိမ္ျပန္ေရာက္ခ်ိန္ကိုရံုးခ်ိန္မွာျပန္မယ္လို႕ အတိအက်ေျပာလို႕မရပါ။
အိမ္ျပန္ေရာက္ခ်ိန္မွာ တိုက္ခန္းကိုေသာ႕ဖြင္႕၊မီးဖြင္႔ ၊ဘုရားမီးပူေဇာ္ျပီးတာနဲ႕နွစ္ေယာက္ထိုင္ခံုေပၚမွာ လွဲျပီးအနားယူလိုက္တယ္။
ေနမေကာင္းလဲဒီလိုဘဲေနရတာဘဲ..ဘာသာေရး၊ လူမူေရးေတြ။စာဖတ္ခ်ိန္၊စာေရးခ်ိန္ကိုေတာ႕ျဖစ္ေအာင္ယူထားပါတယ္။
ထမင္းကို စားပြဲမွာ ငယ္စဥ္ဘ၀မိဘနဲ႕ေနရခ်ိန္တံုးကလို၊နြားနို႕ခြက္၊ေသာက္ေရခြက္၊အသီးအနွံထည္႕ထားတဲ႕ပုဂံ စသည္ျဖင္႕
ထမင္းစားျပီးရင္စားရမဲ႕အစားအစာေတြလဲအဆင္သင္႕မရွိပါဘူး။ေရခဲေသတၱာထဲ ပစၥည္းရွိမွ..အဆင္သင္႕ျဖစ္တယ္ဆိုျကလို႕
ေစ်းမေရာက္ျဖစ္တဲ႕က်မက၊ေစ်းသြားတဲ႕သူေတြကိုမွာယူျပီး ေရခဲေသတၱာထဲက်ုေတာ႕ထည္႕ျဖစ္ပါရဲ႕၊သို႕ေပမဲ႕ စားဖို႕ေမ႕ေမ႕
ေနျပန္ပါေရာ။
အမ်ိူးမ်ိူးေသာအေျကာင္းေတြမွာ..က်မမွာ နွလံုးအားနည္းတဲ႕ေရာဂါရွိလို႕.(၂ )လတျကိမ္ေလာက္အခ်ိဴရည္သြင္းရပါတယ္။
အလုပ္ေတြကိုဇြဲနဲ႕လုပ္မယ္..၊ျပီးရင္ ေမာပန္းျပီးေနမေကာင္းျဖစ္ရျပန္ေရာ..။အဲဒီအခ်ိန္မွာ မိဘကို ပိုျပီးလြမ္းမိပါတယ္။
အကိုနဲ႕အမရွိျကေပမဲ႕လဲ သူတို႕မွာမိသားစုအ၀ိုင္းအ၀န္းရွိျကလို႕၊သူတို႕မွာလဲမိသားစုတာ၀န္ေတြရွိေနျပန္ပါေရာ..။
ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္မွာ ဒီလိုဘဲစက္ရုပ္လို က်မေနထိုင္ခဲ႔လာျပီးတဲ႕ေနာက္ပိုင္း၊မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ကမေျမွာ္လင္႕ဘဲ
က်မအိမ္အလည္ေရာက္လာပါတယ္။မွတ္မွတ္ရရ.အဲဒီေန႕က ရံုးမွာကလဲ တာ၀န္ေတြဆက္တိုက္ျဖစ္ေနတာရယ္..။
ခုက်င္းပမဲ႕(၂၇)ျကိမ္ေျမာက္ဆီးဂိမ္းအတြက္ အစျပုေဆာင္ရြက္ေနခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္။
အိမ္မွာကလဲဘာမွအဆင္သင္႕မရွိပါဘူး။ ေစတနာအမွန္ရွိခဲ႔ပါလ်က္နဲ႕မိတ္ေဆြအေပၚ၀တၱရားမေက်ပြန္ခဲ႔ပါဘူး။
တျခားေသာအေျကာင္းေတြလဲရွိပါလိမ္႕မယ္။ေနာက္ ပိုင္းမွာ မိတ္ေဆြနဲ႕က်မ ခါတုင္းလိုစကားမေျပာျဖစ္ျကေတာ႕ဘူး။
က်မကေတာ႕ ေန႕စဥ္ရက္ဆက္သူ႕ ကိုစကားေျပာေနခဲ႔တယ္။
က်မ သူ႕ ကိုနားလည္ေနလို႕။က်မဘ၀ကိုက်မနားလည္သလို၊သူ႕ဘ၀ကိုလဲက်မနားလည္ေနပါတယ္။
စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေပမဲ႕ ဘယ္တတ္နိုင္မလဲေလ..။ေမတၱာမပ်က္ ၊ေစတနာမပ်က္၊ရိုေသျခင္းမပ်က္၊ေက်းဇူးတရားေတြကို
မေမ႔မပ်က္ဘဲ.ေနခဲ႕တယ္။က်မဘ၀မွာခက္ခဲျခင္းေတြရွိေပမဲ႕ အားမေလွွ်ာ႕ေသာစိတ္၊ေလွ်ာ႕မခ်ေသာ၀ိရိယ၊
မျပယ္ေသာေမတၱာအနႏၱအသေခ်ၤ ၊စိတ္ကိုျငိမ္းေအးေစတဲ႕ဗုဒၶ၏တရားေတာ္ေတြကိုနာယူမွတ္သားရင္း .ရင္ဆိုင္ေနထိုင္ခဲ႕ပါတယ္။စိတ္ေမာလို႕ ေ၇ပန္းဥယာဥ္သြားမယ္၊ရုပ္ရွင္ျကည္႕မယ္၊တိုင္းရင္းသားေက်းရြာသြားမယ္..စသည္ျဖင္႕
ေငြလဲကုန္၊အခ်ိန္ေတြလဲကုန္ေစမဲ႕ အလုပ္ေတြဘာတစ္ခုမွမလုပ္ခဲ႔ဘူး။ဒါေျကာင္႕ခုခ်ိန္ထိေနျပည္ေတာ္မွာေနေပမဲ႕
အဲဒီေနရာေတြတစ္ခုမွမေရာက္ခဲ႕ဘူး။ က်မ အနားယူတယ္ဆိုတာမွာ ( ၁ )စက္ခ်ူပ္မယ္( ၂ )စာဖတ္မယ္ ( ၃ )စာေရးမယ္
ဒီသံုးခုပါဘဲ။က်မ ဒီလိုေနေနစဥ္ကာလ ညဘက္မွာ က်မကိုဂရုတစိုက္စိတ္ခြန္အားေပးခဲ႔တဲ႕သူနွစ္ဦးရွိပါတယ္။
အဲဒီခြန္အားေပးျခင္းနဲ႕ က်မရပ္တည္ေနလာခဲ႔တာပါ..။ အသက္နဲ႕ထပ္တူမေမ႕နိုင္တဲ႕ေက်းဇူးရွင္ျဖစ္ပါတယ္။
ျမန္ေအာင္က မိဖရင္းမျခားက်မခ်စ္ျမတ္နိုးတဲ႕ေမေမနဲ႕ေဖေဖ ျဖစ္ပါတယ္..။
ေမေမနဲ႕ေဖေဖကို ထိျခင္းငါးပါးျဖင္႕ဦးထိပ္ပန္ဆင္ကန္ေတာ႕အပ္ပါတယ္။
ေမတၱာရည္လ်က္
ေမေမနဲ႕ေဖေဖခ်စ္တဲ႕
သမီး
ခင္မိုးညို
လူသားတိုင္းမွာ ေအာင္ျမင္နိုင္ေစဖို႕စိတ္ရဲ႔႔႕ခြန္အားျဖစ္ေစေသာ တြန္းအားကို ခံယူနိုင္ဖို႔အလြန္အေရးျကီးပါတယ္။
ေျပာခ်င္တာကေတာ႕ တြန္းအားေပးေသာသူရွိဘို႕ပါဘဲ။
မနက္ရံုးကို (9း00)နာရီအေရာက္သြားပါတယ္။လုပ္ငန္းတာ၀န္ေတြကို ရာထူးအလိုက္တာ၀န္ယူေဆာင္ရြက္ျကရမွာ
လက္မွတ္ကေလးထိုးျပီးေဆာင္ရြက္လိုက္တာနဲ႕..ခု ျပုလုပ္တာေတြကို.ကိုယ္တာ၀န္ယူပါတယ္လို႕ေျပာလိုက္ျခင္းဘဲျဖစ္ပါတယ္။
တေန႔၊တနာရီလုပ္ငန္းမဟုတ္ဘဲ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာပါ။လုပ္ငန္းအေျခအေနအရ အိမ္ျပန္ေရာက္ခ်ိန္ကိုရံုးခ်ိန္မွာျပန္မယ္လို႕ အတိအက်ေျပာလို႕မရပါ။
အိမ္ျပန္ေရာက္ခ်ိန္မွာ တိုက္ခန္းကိုေသာ႕ဖြင္႕၊မီးဖြင္႔ ၊ဘုရားမီးပူေဇာ္ျပီးတာနဲ႕နွစ္ေယာက္ထိုင္ခံုေပၚမွာ လွဲျပီးအနားယူလိုက္တယ္။
ေနမေကာင္းလဲဒီလိုဘဲေနရတာဘဲ..ဘာသာေရး၊ လူမူေရးေတြ။စာဖတ္ခ်ိန္၊စာေရးခ်ိန္ကိုေတာ႕ျဖစ္ေအာင္ယူထားပါတယ္။
ထမင္းကို စားပြဲမွာ ငယ္စဥ္ဘ၀မိဘနဲ႕ေနရခ်ိန္တံုးကလို၊နြားနို႕ခြက္၊ေသာက္ေရခြက္၊အသီးအနွံထည္႕ထားတဲ႕ပုဂံ စသည္ျဖင္႕
ထမင္းစားျပီးရင္စားရမဲ႕အစားအစာေတြလဲအဆင္သင္႕မရွိပါဘူး။ေရခဲေသတၱာထဲ ပစၥည္းရွိမွ..အဆင္သင္႕ျဖစ္တယ္ဆိုျကလို႕
ေစ်းမေရာက္ျဖစ္တဲ႕က်မက၊ေစ်းသြားတဲ႕သူေတြကိုမွာယူျပီး ေရခဲေသတၱာထဲက်ုေတာ႕ထည္႕ျဖစ္ပါရဲ႕၊သို႕ေပမဲ႕ စားဖို႕ေမ႕ေမ႕
ေနျပန္ပါေရာ။
အမ်ိူးမ်ိူးေသာအေျကာင္းေတြမွာ..က်မမွာ နွလံုးအားနည္းတဲ႕ေရာဂါရွိလို႕.(၂ )လတျကိမ္ေလာက္အခ်ိဴရည္သြင္းရပါတယ္။
အလုပ္ေတြကိုဇြဲနဲ႕လုပ္မယ္..၊ျပီးရင္ ေမာပန္းျပီးေနမေကာင္းျဖစ္ရျပန္ေရာ..။အဲဒီအခ်ိန္မွာ မိဘကို ပိုျပီးလြမ္းမိပါတယ္။
အကိုနဲ႕အမရွိျကေပမဲ႕လဲ သူတို႕မွာမိသားစုအ၀ိုင္းအ၀န္းရွိျကလို႕၊သူတို႕မွာလဲမိသားစုတာ၀န္ေတြရွိေနျပန္ပါေရာ..။
ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္မွာ ဒီလိုဘဲစက္ရုပ္လို က်မေနထိုင္ခဲ႔လာျပီးတဲ႕ေနာက္ပိုင္း၊မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ကမေျမွာ္လင္႕ဘဲ
က်မအိမ္အလည္ေရာက္လာပါတယ္။မွတ္မွတ္ရရ.အဲဒီေန႕က ရံုးမွာကလဲ တာ၀န္ေတြဆက္တိုက္ျဖစ္ေနတာရယ္..။
ခုက်င္းပမဲ႕(၂၇)ျကိမ္ေျမာက္ဆီးဂိမ္းအတြက္ အစျပုေဆာင္ရြက္ေနခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္။
အိမ္မွာကလဲဘာမွအဆင္သင္႕မရွိပါဘူး။ ေစတနာအမွန္ရွိခဲ႔ပါလ်က္နဲ႕မိတ္ေဆြအေပၚ၀တၱရားမေက်ပြန္ခဲ႔ပါဘူး။
တျခားေသာအေျကာင္းေတြလဲရွိပါလိမ္႕မယ္။ေနာက္ ပိုင္းမွာ မိတ္ေဆြနဲ႕က်မ ခါတုင္းလိုစကားမေျပာျဖစ္ျကေတာ႕ဘူး။
က်မကေတာ႕ ေန႕စဥ္ရက္ဆက္သူ႕ ကိုစကားေျပာေနခဲ႔တယ္။
က်မ သူ႕ ကိုနားလည္ေနလို႕။က်မဘ၀ကိုက်မနားလည္သလို၊သူ႕ဘ၀ကိုလဲက်မနားလည္ေနပါတယ္။
စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေပမဲ႕ ဘယ္တတ္နိုင္မလဲေလ..။ေမတၱာမပ်က္ ၊ေစတနာမပ်က္၊ရိုေသျခင္းမပ်က္၊ေက်းဇူးတရားေတြကို
မေမ႔မပ်က္ဘဲ.ေနခဲ႕တယ္။က်မဘ၀မွာခက္ခဲျခင္းေတြရွိေပမဲ႕ အားမေလွွ်ာ႕ေသာစိတ္၊ေလွ်ာ႕မခ်ေသာ၀ိရိယ၊
မျပယ္ေသာေမတၱာအနႏၱအသေခ်ၤ ၊စိတ္ကိုျငိမ္းေအးေစတဲ႕ဗုဒၶ၏တရားေတာ္ေတြကိုနာယူမွတ္သားရင္း .ရင္ဆိုင္ေနထိုင္ခဲ႕ပါတယ္။စိတ္ေမာလို႕ ေ၇ပန္းဥယာဥ္သြားမယ္၊ရုပ္ရွင္ျကည္႕မယ္၊တိုင္းရင္းသားေက်းရြာသြားမယ္..စသည္ျဖင္႕
ေငြလဲကုန္၊အခ်ိန္ေတြလဲကုန္ေစမဲ႕ အလုပ္ေတြဘာတစ္ခုမွမလုပ္ခဲ႔ဘူး။ဒါေျကာင္႕ခုခ်ိန္ထိေနျပည္ေတာ္မွာေနေပမဲ႕
အဲဒီေနရာေတြတစ္ခုမွမေရာက္ခဲ႕ဘူး။ က်မ အနားယူတယ္ဆိုတာမွာ ( ၁ )စက္ခ်ူပ္မယ္( ၂ )စာဖတ္မယ္ ( ၃ )စာေရးမယ္
ဒီသံုးခုပါဘဲ။က်မ ဒီလိုေနေနစဥ္ကာလ ညဘက္မွာ က်မကိုဂရုတစိုက္စိတ္ခြန္အားေပးခဲ႔တဲ႕သူနွစ္ဦးရွိပါတယ္။
အဲဒီခြန္အားေပးျခင္းနဲ႕ က်မရပ္တည္ေနလာခဲ႔တာပါ..။ အသက္နဲ႕ထပ္တူမေမ႕နိုင္တဲ႕ေက်းဇူးရွင္ျဖစ္ပါတယ္။
ျမန္ေအာင္က မိဖရင္းမျခားက်မခ်စ္ျမတ္နိုးတဲ႕ေမေမနဲ႕ေဖေဖ ျဖစ္ပါတယ္..။
ေမေမနဲ႕ေဖေဖကို ထိျခင္းငါးပါးျဖင္႕ဦးထိပ္ပန္ဆင္ကန္ေတာ႕အပ္ပါတယ္။
ေမတၱာရည္လ်က္
ေမေမနဲ႕ေဖေဖခ်စ္တဲ႕
သမီး
ခင္မိုးညို
