ကာလအားျဖင္႕ ( ၁၉၆၂ ) ခုနွစ္သို႕ ညႊန္းပါသည္။က်မတို႕မိသားစုသည္အမိ နွင္႕အဖ ၊ အမ ႏွင္႕အကို ၊ စုစုေပါင္း( ၅ )ေယာက္ျဖစ္ပါသည္။ အေမသည္စာမတတ္ပါ။အေဖသည္လည္းစာမတတ္ပါ။ သို႕ေသာ္ အေမ႕ထက္စာဖတ္ျမန္၍လက္ေရးလွ၏။အေျကာင္းမွာဘုန္းျကီးေက်ာင္းသားျဖစ္ပါသည္။က်မ၏မိဖမ်ားသည္ ရိုးသားျဖူစင္စြာျဖင္႕ ဘ၀ကိုရုန္းကန္ျဖတ္သန္းျက၏။အေမသည္နံနက္ေစာေစာထ၍မံုံဟင္းခါးခ်က္ပါသည္။ အေမခ်က္ေပးေသာမံု႕ဟင္းခါးကိုအေဖသည္တစ္လမ္း၀င္တစ္လမ္းထြက္၊
တစ္ေစ်း၀င္တစ္ေစ်းထြက္၊ တစ္အိမ္၀င္တစ္အိမ္ထြက္ ၊ဆိုင္းထမ္းျဖင္႕ လွည္႕လညိေရာင္းခ်၏ ၊ မိဘမ်ားသည္ကိုယ္တိုင္စာမတတ္ျကေသာ္လည္း၊သားသမီးတိုင္းကိုစာတတ္ေစခ်င္ျက၏ ၊၊
ဤကားမိဖတိုင္း၏ တူညီေသာေစတနာျဖစ္ပါသည္။အေမသည္ အေဖ ေစ်းေရာင္းထြက္သြားသည္နွင္႕အိမ္ေရွ႕ အဖီေလးတြင္ ရာသီကုန္သစ္သီးေရာင္းပါသည္။ထိုမည္ေသာသမာအာဇီ၀ ၀င္ေငြေလးနွင္႕ က်မတို႕ေမာင္နွမသံုးေယာက္ကိုအတန္းေက်ာင္းထားေပးခဲ႔ပါသည္။မံု႕၊ပဲသားေရစာ၊ေကာ္ဖီ၊လဘက္ရည္၊အိမ္တြင္
မူးလ်င္ရွဴရန္ပင္မရွိပါ။ အေမသည္ မနက္စာကို ဆီမပါေသာအိုးကင္းထမင္းေျကာ္နွင္႕ေရေနြျကမ္းကိုေက်ြး၏။အေဖ႕ကိုေတာ႕ ၊ စိမ္းစားငါးပိမီးကင္နွင္႔အေျကာ္တစ္ခုကိုသားသမီးထက္ပို၍ေက်ြး၏ ၊ ( နင္တို႕ အေဖက ပင္ပန္းတယ္၊ ေနပူထဲေရာင္းေနရတာ )ဟုဂရူဏာစကားျဖင္႕အေဖ႕ကိုနွစ္သိပ္စကားဆိုပါသည္။က်မ သိတတ္သမွ် အေမနွင္႕အေဖသည္တရံတဆစ္မွ် စကားအေျခအတင္ေတာင္မေျပာဘူးခဲ႔ပါ။ အလြန္ေအးခ်မ္းသာယာသည္႕ ဇနီးေမာင္နွံျဖစ္ျကပါသည္။
က်မ ေျပာလိုေသာဆန္ေရ ကိုျပန္၍စကားဦးတည္ပါမည္။ အမ နွင္႕ အကို သို႕ အသီးသီးေရာက္ျကပါသည္။အေမနွင္အေဖလည္း နားရသည္ပင္မရွိေတာ႕။ အသီးသီးဘြဲ႔ရျပီးအလုပ္၀င္လုပ္ျကသည္။လစာ ( ၄ )လစာမွ်ပို႔ေပးျပီးသည္ေနာက္ အသီးသီးအိမ္ေထာင္ျပုသြားျကကုန္၏ ။ အေမနွင္႕အေဖက ( ေအာ္ ငါ႕သား၊သမီးေတာ္ရွာတယ္..၊ပထမလစာေလးကို မိဘကိုကန္ေတာ႕ရွာတယ္) ဟုေျပာကာေက်နပ္ေနျကပါေသးသည္။က်မဆယ္တန္းေအာင္ေတာ႕တကၠသို္လ္တက္လိုေသာဆနၵလံုး၀မရွိပါ။
မိဖ စိတ္ခ်မ္းသာရန္ေက်ာင္းတက္ခဲ႔ရသည္။ တကၠသိုလ္တက္သူတိုင္းေပ်ာ္ျကခ်ိန္တြင္ က်မ မိဖ၏ရုန္းကန္ေနရေသာဘ၀ကိုစကၠန္႕နွင္႕အမွ်သတိရေနေသာက်မဘ၀မွာေတာ႕ မေပ်ာ္နိုင္ပါ။ စတက္သည္႕ေန႕ညတြင္ အားပါးတရငိုခဲ႔သည္။
က်မ တို႕ ေမာင္နွမသည္ စာေတာ္သည္ဟု အမ်ား၏ခ်ီးမႊန္းျခင္းကိုခံရ၏ ၊မိဖမ်ားက ျပံုး၍ ေမာ္၍မဆံုးနိုင္ပါ။
စာေတာ္သျဖင္႕ ပညာသင္စရိတ္လည္းရရွိပါသည္။
က်မ တကၠသိုလ္ဒုတိယနွစ္တြင္.အေဖဆံုးသည္။က်မ က ေက်ာင္းမဆက္တက္ဘဲ မူလတန္းျပဆရာမေလးဘ၀ျဖင္႔ အေမ႕ ကို ျပုစုလိုသည္။အေမ က လံုး၀(လံုး၀)လက္မခံေသာေျကာင္ႈေက်ာင္းဆက္တက္ခဲ႔ရသည္။ ဒုတိယအျကီမ္ထပ္၍ငိုခဲ႔ရျပန္သည္။
အေမတစ္ေယာက္တည္းေနေနရသည္႕အေမ႔ဘ၀၊ေက်ာင္းစရိတ္အတြက္ပင္ပန္းျကီးစြာရုန္းကန္ေနရမည္႕အေမ႕ကိုရင္နာနာ
ျဖင္႕ထားခဲ႔ရသည္။တကၠသို္လ္တြင္ညဘက္စာျကည္႕ျပီး.ေဆာင္းပါးေလးေတြတတ္သမွ်ေရးသည္၊ လွည္းတန္းရွိအပ္ခ်ဴပ္ဆိုင္မွာအထည္ကို တစ္ထည္( ၂ /ိ- )နွူဴန္းျဖင္႕လက္ခ်ုဳပ္လိုက္သည္၊ဆြယ္တာထိုးသည္။ရသမွ်ေငြကိုနွင္႕စာသင္ေတာက္ပံ႔ေျကးေငြစုကာေက်ာင္းတက္ခဲ႔သည္။
အေမ႕ထံမွပို႕လာေသာေငြ ကို ( Money order ) ျဖတ္ပိုင္းျဖင္႕ေသခ်ာစြာသိမ္းထားသည္။
ေက်ာင္းျပီး၍အိမ္ျပန္ေရာက္ေသာအခါ အေမသည္ စိတ္ကိုေလွ်ာ႕ခ်လိုက္သည္ထင္ပါသည္၊ အိပ္ယာထဲ ဘံုးဘံုးလဲေတာ႕သည္..။ဆရာ၀န္ျဖင္႕စံနစ္တက်ေဆးကုရမည္ျဖစ္၍ အေမက သူဘာမွမျဖစ္ေျကာင္း၊သက္သာသြားမည္ျဖစ္ေျကာင္းသာတြင္တြင္ေျပာရွာသည္။အမနွင္႕ အကို တို႕ကလည္း သူ႕အေျကာင္းနွင္႕သူ၊က်မကလည္းအကူညီမေတာင္းပါ။သူတို႕ အဆင္ေျပလ်င္ကူညီမည္ဟုနားလည္ပါသည္။ထို႕ အျပင္ေျပာမွသိ၍ေဆာင္ရြက္လာေသာကိစၥမ်ိဳးကိုခုခ်ိန္ထိက်မ မေဆာင္ရြက္ခဲ႔၊ မေတာင္းဆိုခဲ႔..၊။
က်မ မွ အေမ႕ အား အေမ ပို႕ေပးခဲ႔ေသာေငြမ်ားကို အေမ႕ အားရိုေသစြာျဖင္႕ အေမေဆးကုသရန္ ကန္ေတာ႕ပါသည္။ အေမသည္ ၀မ္းသာျခင္း၊ပီတိျဖစ္ျခင္း၊အရင္းခံေသာမ်က္ရည္မ်ားျဖင္႕ ( ေအာ္ငါ႕သမီးေလးက ဆန္တက္လာတဲ႔ေရေလးပါလားကြယ္ဟူ၍ ေျပာရွာပါသည္။
မိဘမ်ားသည္စုန္ေရဘ၀မ်ားျဖစ္ျကပါသည္။ထိုနည္းတူစြာပင္သားသမီးမ်ားမွမိဘမ်ားအားသိတတ္ျခင္း၊စာနာျခင္း၊ေနြးေထြးေသာေမတၱာမ်ားေပးအပ္ျခင္းတည္းဟူေသာဆန္ေရဘ၀မွားလည္းရွိျကပါသည္။
စုန္ေသာေရနွင္႕ဆန္ေသာေရမ်ား ဘ၀တြင္ ေအးခ်မ္းျကပါေစဟူ၍ဆုေတာင္းေမတၱာပို႕သအပ္ပါသည္။
အမိအဖမ်ားအာျပုစုေက်ြးေမြးသိတတ္ေသာသားသမီးမ်ားအား က်မ ရိုေသေလးစားျမတ္နိုးစြာျဖင္႕ ကန္ေတာ႔အပ္ပါသည္။
၏ခင္မိုးညို
